பரதேசி - சைக்கோவின் சந்துச்சுவர் கிறுக்கல்கள்..

சமர்ப்பணம்!. 

ஒரு தலைமுறை பட்ட அவலங்களையும் கஷ்டங்களையும் பிரதானமாக சொல்லாது, அதிலிருக்கும் அசிங்கங்களை மட்டுமே அடுத்த  தலைமுறைக்கு எடுத்துச் சொல்வதற்கு, இந்த வெகுஜன ஊடகமான சினிமாவை பயன்படுத்திய பாலா மீது இன்னமும் நம்பிக்கை வைத்திருக்கும் மக்களுக்கு..

*****

 முதலில், இந்த பதிவிற்கு இந்த படத்தின் போட்டோக்களையே பயன்படுத்தக்கூட அருவருக்கும் மனநிலையில் இருக்கிறேனே  என்ற குற்ற உணர்ச்சியுடன் தொடங்குகின்றேன். 

 உங்களில் பலர் கொண்டாடுவது போல் ’பாலா’ என்பவர் யதார்த்த சினிமாவின் பிதாமகனாகவே இருந்துவிட்டுப் போகட்டும்..  ஆனால் அதற்கான முழுத்தகுதியும் இருக்கிறதா என்பதில் எனக்கு பெருத்த சந்தேகம் இன்னமும் இருக்கிறது.  

நல்லவேளை அவன் இவனில் ”உவ்வே” சொல்லும்படியான வசனங்களும் காட்சிகளும் கொடுத்த அருவருப்பினை மறந்து அவரின் நல்ல படங்களின் பாதிப்பை மட்டுமே சுமந்துக்கொண்டு தியேட்டருக்குள் நுழைந்தேன். முதல் நாள் முதல் காட்சிக்கு சென்னை SSR பங்கஜத்தில்.. 

பலருக்கும் கதை இந்நேரம் தெரிந்திருக்கும்படியாதலால் அதனை சுருங்கச் சொல்லிவிடுகிறேன். 1939வாக்கில் சாலூர் என்கிற கிராமத்தில் இருந்து வறுமையில் உழலும் மக்கள் கங்காணி ஒருவனின் வார்த்தைகளை நம்பி நெடுந்தொலைவு கடந்து  ’பச்சைமலை’ தேயிலை (வால்பாறை அருகில் நான்கு கி.மீ உள்ள) தோட்டத்திற்கு செல்கிறார்கள்.  அங்கு அவர்கள் படும் கஷ்டங்களும் அதிலிருந்து மீண்டனரா என்பது பின்பாதி பதிவு. 

இந்த படம் ஒரு சிறந்த முயற்சி.. மட்டுமல்ல கலைஞர்களின் குறிப்பாக அதர்வாவின் பாட்டியாக நடித்தவர் போன்ற அருமையான நெஞ்சில்  பதிந்து தடம் பதிக்கும் பாத்திரங்களும் கணிசமானோர் படத்தில் உண்டு!!

ஆனால் மொத்த படமும் பார்த்து முடிக்கையில் கனத்த மனதுடன் தியேட்டரை விட்டு வெளியே வரவேண்டியிருக்கிறது.. ”பார்.. முழுதும் சைக்கோவாகிப்பொன பாலாவைப் பார்!!” என்று அசரீரி எனக்குள் இன்னமும் கேட்டுக் கொண்டு இருக்கிறது.  

போதாக்குறைக்கு அவர் வியாபார தந்திரத்துடன் வெளியிட்ட ரியாலிட்டி டீஸரின் கடைசியில் அவர் அடிவாங்கிய ஆர்ட்டிஸ்டுகளின் நடிப்பில் திருப்தியாகி வக்ரத்துடன் புன்னகைக்கும் ஸ்டில்லும் என் கண்முன்னே 360 டிகிரியில் வட்டமடிக்கின்றன. 

சாலூர் கிராமத்தில் வாழும் மக்கள் என்ன பிரிவினர்? அவர்கள் சந்திக்கும் பிரச்சினைகள் என்ன என்று பார்க்கும் இன்றைய தலைமுறையினர்க்கு புரியவைக்க வேண்டும் என கொஞ்சம்கூட மெனக்கெடவில்லை. வட்டு மயிர்களோடு அலையும் ஆண்களை வைத்து நாமே நமக்கு இருக்கும் அரைகுறை அறிவின் மூலம் அவர்களின் சமூகவியல் கஷ்டங்களை  அனுமானித்துக் கொள்ளவேண்டும் போல.. 

படத்தின் முக்கிய பாத்திரமான ‘ஒட்டுப்பொறுக்கி (எ)  ’_சுப்பொறுக்கி’ மட்டுமே படத்தில் தண்டோரா அடித்து தகவல் சொல்லும் வேலைப்பார்க்கிறார். மற்றவர்கள் என்ன வேலை அய்யா செய்கிறார்கள்??  (நான் இரண்டாவதாக சொன்னதைப் போன்ற நாற்றமடிக்கும் பெயர் பதிவுகள் பாலாவின் ட்ரேட்மார்க்காக ஆகிவிட்டதுதான் வேதனை..)  இதையெல்லாம் விளக்கமாகச் சொல்ல இரண்டு காட்சிகள் போதுமே?!  (நல்ல படைப்பாளிக்கு!!). 

நான் வெகுவாக ரசித்த நாஞ்சில் நாடனின் ‘இடாலக்குடி ராசா’ கதை இங்கு முதல் பாதியில் பிணைக்கப்பட்டு  நாம் மனதில் உருவகப் படுத்தியிருந்த பாத்திரம் நம் கண் முன்னேயே பழைய இரும்புக்கடையில் நசுக்கப் படும் ஈய பாத்திரம் போல தட்டையாகி விடுகிறது.

அடுத்து  நாயகி வேதிகாவின் அங்க அசைவுகளும் நடன செய்கைகளும் கடுப்பு ரகம். ஒருவேளை வேதிகா ’டைம் மிஷின்’ல் ஏறிவந்து பாலா படங்கள் பார்த்திருப்பார் போல!! .  போதாக்குறைக்கு அரைலூசு கதாநாயகனை அந்த முழு லூசு இழுத்துச் சென்று காட்டுக் குடிசையில் வைத்து கற்பழிக்க வேறு (??) செய்கிறது . 

எல்லா படங்களிலும் நாயகியை லூஸுப்பெண்ணாகவே (அது கதைக்கு தேவையே படவில்லை என்றாலும்கூட..) வர்ணிப்பது என்ன வகையான மனநோய்??!!!. அம்மணி  ஓவர் ஆக்டிங். இதற்கும் இயக்குனரே பொறுப்பேற்க வேண்டும். 

ஜாலியாகத்தானே மக்கள் வாழ்ந்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று நினைக்கும்போதே.. திடீர் ஞானத்துடன் பக்கத்து ஊருக்கு வேலைக்கு செல்லும் ’ஒட்டுப்பொறுக்கி’ அதர்வா.. செய்த வேலைக்கு கூலியை கேட்டு அடி உதைப்பட்டு அழுகிறார். தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் வேலை செய்தால் அந்த காலத்தில் கூலி கொடுக்க மாட்டார்கள் போல!!. அப்போது வந்து சேரும் கங்காணி ஊருக்குள் வந்து  மக்களிடம் பணத்தைக் காட்டி எஸ்டேட் வேலைக்கு அழைக்கிறார். 

சாலூர் கிராம மக்களும் பணத்தாசையில் மயங்கி.. பல ஜென்மங்களாக அடிமையாக வாழப் பழகிக்கொண்ட மனநிலையுடன் அடுத்த நாளே கிளம்பிச்செல்கிறார்கள். ஆண்டாண்டு காலமாக வாழ்ந்த மண்ணைவிட்டு புலம் பெயர ஆதார காரணியாக  பணத்தாசை ஒன்று போதுமா??. ஆமாம் எனில் அந்த மக்கள் பட்ட கஷ்டங்கள் அதற்குண்டான  தண்டனை என்று கொள்ளலாமா??. 

பெருங்கூட்டமாக இடம் பெயர்ந்து தமிழ் நாட்டின் இன்னொரு மூலைக்கு அவர்கள் 48 நாட்கள் நடைபயணம் மேற்கொள்கிறார்கள்.  ஒரு நாளைக்கு சராசரியாக நாற்பது கி.மீ என்று வைத்துக்கொண்டாலும்கூட 1600 கி.மீ.. பாலா சார் அவர்களை அஸ்ஸாமுக்கே கூட்டி சென்று இருக்கலாம்.  

ஒரே பொட்டல் வெளிப்பயணம்.. இதுவே ஒரு அபத்தம்!!   போகிற வழியில்  அவர்களில் ஒருவர் இறக்கும் தருவாயில் சோர்ந்து விழ.. எதோ கந்தல் துணி விழுந்து விட்டது போல் அவரை அப்படியே போட்டுவிட்டுப் போகிறார்கள்..  அவரும் கஷ்டப்பட்டு கையை அசைத்து அழைக்க.. அந்த கையை மட்டும் க்ளோஸப்பில் காட்டி அனுதாபம் தேடும் அசல் சினிமாத்தனத்தை பிரதிபலித்திருக்கிறார்.  என்னைப் பொறுத்தவரை கதையின் நாடி அந்த ஜீவனோடு  அந்த காட்சியிலேயே செத்துவிட்டது. 

அவர்கள் போய் சேருவதாக சொல்லப்படும் பச்சை மலை எஸ்டேட்டில் 1917 களிலேயே TATA நிறுவனம் தனது ப்ளாண்ட்டேஷன்களை துவங்கி  பணியாளர்களுக்கு முறையான திட்டமிடப்பட்ட சம்பள விகிதங்களை கடைபிடித்தது என்பது உபரித்தகவல். 

கடும் வெயிலில் நூற்றாண்டுகளாக வாழ்ந்து பழகிய இனம் ஆனைமலை தொடரின் குளிருக்கு தங்களை வழக்கப்படுத்திக் கொள்ள என்ன பாடுபட்டிருக்கும்?. இதை உணரவேண்டுமானால் திடுமென ஒரு நாள் போட்டிருக்கும் சட்டையுடன் ஊட்டிவரை போய்வாருங்கள். அப்போது உணரலாம் அந்த கஷ்டங்களை!. 

ஆங்கிலேயர்கள் கொடுங்கோலர்களாகவே சித்தரிக்கப் பட்டாலும் அதில் பல நல்லவர்களும் இருந்தனர் என்பதனை பாலா மறந்தும்கூட சொல்லவில்லை என்பது  வருத்தமே (உதாரணமாக படத்தின் மூலக்கதையின் (ரெட் டீ ) ஆசிரியர்  பி.ஹெச்.டானியல் போன்றோர்கள.. ரெட் டீ நாவலின் ஆசிரியர் பி.ஹெச்.டானியல் போன்றவர்களால்தான் பல நல்லதுகள் நிகழ்ந்தன என்பது வரலாறு. மேலும்  Carwer Marsh போன்றவர்கள் மக்களிடையே நல்ல புரிந்துணர்வுடன் பழகி நன்மதிப்பை பெற்றனர். எந்த அளவிற்கென்றால், இவர் நிர்மாணித்த கவரக்கல் எஸ்ட்டேட்டில் இவருக்கு நினவுச்சிலை அமைக்கப் படுமளவிற்கு!!  

 ( மதராஸ பட்டினம், காலாபானி, நாடோடிதென்றல் போன்ற படங்கள் அதை சொல்லியிருக்கின்றனவே என்று நினைத்து பாலா விட்டுவிட்டார் போல..)

இன்னும் சொல்வதானால் 1920களில் ஆங்கிலேயர்களால்  கட்டப்பட்ட தேயிலை தொழிலாளர்கள் குடியிருப்புகள் படத்தில் காட்டப்படுவதுபோல் சுகாதாரமற்ற நிலையில் இருக்கவில்லை. இன்றும் அவை புழக்கத்தில் இருப்பது நிகழ்காலச் சான்று. மலை சாதியினர் மட்டுமே தங்களை வெளிக்கொணர மறுத்து இயல்பு மாறாமல் வாழ்ந்தனர் என்பதுதான் உண்மை. 

இங்கிலாந்தில் இருக்கும் தங்கள் கம்பெனிகளுக்கு லாபம்  ஈட்ட கடுமையாக வேலை வாங்கினார்கள் என்பதும் அதை ஏவலாக ஏற்றுக்கொண்டு கங்காணிகளும் பிழைப்பு நடத்தினார்கள் என்பதும் மட்டுமே படத்தில் சொல்லப்பட்டது போல உண்மை. 

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அற்றைய நாட்களிலேயே ’அஸ்ஸாம்’ல் இருந்தது போன்ற ”Wage System"  இங்கேயும் பல இடங்களில் அமலில் இருந்தன என்பது பதிவுகளில் உள்ளது.  நான் எதற்கும் ஒருமுறை பச்சை மலை எஸ்டேட்டிற்கு ஒரு பயணம் மேற்கொண்டு வரலாம் என இருக்கிறேன்.  

இந்த ஆவணப்படத்தில் எதற்காக எதிர்க்க திராணியின்றி தன் மனைவியையே விட்டுக்கொடுக்கும் ஒரு கையாலாகாதவனின் வரலாறு?.   ஒரு தலைமுறையின் வடுக்களையோ வீரத்தினையோ சொல்லமுனையும் படம் மட்டுமே ஒரு நல்ல ஆவணப் பதிவாக இருக்க முடியும். அதை விடுத்து அதன் அழகான பக்கங்களில் ஆங்காங்கே சிதறிக்கிடக்கும் அச்சு மையினை திரட்டி எடுத்து இன்று வாழும் அவர்களின் சந்ததியினர் முகத்தில் அறைந்து அப்பிவிடும் காரியத்தை பாலா போன்ற குரூர க்ரியேட்டர்களால் மட்டுமே தர இயலும்!

வழக்கமான பாலா பட நாயகன் போல அதர்வாவும் கங்காணியை மலைவெளிகளில் உருட்டி.. மிதித்து.. சவட்டி... எடுத்து கொடூரமாக கொல்லவில்லை என்பது மட்டுமே உச்சப்பட்ச ஆறுதல்!!

மளிகை கடை வைத்து ஏமாற்றும் முஸ்லிம் பாய், மந்திரித்த தாயத்துகளை விற்கும் போலிபூசாரி (இவர் அதர்வாவிற்கு தாயத்தினை எங்கு கட்டவேண்டுமென ஆத்தா மகமாயியிடம் கூவுவது நரகளை மிதித்த அனுபவத்தை தருகிறது.,) அடுத்து, மருத்துவர் என்ற போர்வையில் கிறிஸ்தவத்தை பரப்பும் டாக்டர் என்பது போன்ற தேசிய ஒருமைப்பாடுகளும் படத்தில் உண்டு நியா…….யமாரே!! அதிலும் டாக்டரும் அவரது இங்கிலீஷ் மனைவியும் அடிக்கும் குத்தாட்டக் கூத்து பாலா படங்களுக்கான கேவல அடையாளங்கள்!

பின்னணி இசை மற்றும் இதர டெக்னிக்கல் சமாச்சாரங்களை குறித்து பேச இது சமயமல்ல என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் இந்த பூஞ்சை பூத்தாற்போன்ற கல்ர் டோன் எதற்கு என்றுதான் எனக்கு இன்னமும் விளங்கவில்லை, அந்த அரைவட்டு மயிர் வெட்டைப் போலவே..   

இன்னும் என்னென்னவோ எழுத நினைக்கிறேன்.. ப்ச்.. ஆற்றாமை என்னை தடுக்கிறது.

அப்பாவி தியேட்டர் ரசிகன்..

கணேஷ் நாராயணஸ்வாமி

குறிப்பு: பின்னூட்டங்கள் இன்முகத்துடன் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும்!! ம்.. ஸ்டார்ட் மூஜிக்..

ஹரிதாஸ் - சபாஷ்தாஸ்!

Director: G.N.R. Kumaravelan (கதையும் எழுத்தும் இவருடையதே..)

Cast: Kishore, Sneha,Prithviraj Das, Yugi Sethu, Soori, Pradeep Singh Rawat, 

Music: Vijay Antony    Lyrics: Arvind Annamalai   Cinematography: R. Rathnavelu  Editing: Raja Mohammed

சிலாகிப்பதற்கென்றே சில படங்கள் தியேட்டரில் அத்தி பூத்தாற்போல் வருவதுண்டு.. சில சமயம் அவை பூப்பது தெரியாதது போலவே காய்ப்பதும் கவனிக்கப்படாமல் போவதுண்டு.  என் கவலை, அதுபோல இந்த ஹரிதாஸ் படத்திற்கு நேர்ந்துவிடக்கூடாது என்பதுதான்.

 இயக்குனர் குமரவேலன்  ’நினத்தாலே இனிக்கும்’, ’யுவன் யுவதி’ (2011 மே)  படங்களுக்குபின்னர் இந்த ஹரிதாஸ்'ஐ களம் இறக்கியுள்ளார்.

இன்னுமொரு ’ஆட்டிஸம்’ குறித்த படம் என சாதாரணமாக ஒதுக்கிவிட்டு சென்றுவிட முடியாது. இந்தியாவில் பிறக்கும் குழந்தைகளில் 88:1 என்ற விகிதத்தில் குழந்தைகள் ஆட்டிஸத்தால் பாதிக்கபடுவதைக்குறித்தும் அவர்களுக்கான சமூக விழிப்புணர்வு குறித்தும் பேசுகிறது.

ஆதி என்ற ரவுடியை என்கவுண்ட்டர் செய்ய உருவாக்கப்படும் தனிப் படைக்கு தலைமை தாங்குகிறார் ’சிவதாஸ்’ (கிஷோர்). மனைவி இல்லாத காரணத்தால் ‘ஆட்டிஸ’த்தால் பாதிக்கப்பட்ட தன் மகனை அது இன்ன வியாதி என தெரியாமலே(!?) (இது மட்டுமே கொஞ்சம் நெருடல்..) கிராமத்தில் தன் தாயின் பராமரிப்பில் விட்டுவிடுகிறார். திடுமென தாய் இறந்துவிட மகனை சுமக்கும் பொறுப்பு கூடுதலாக வந்து சேர்கிறது.

மகனை புரிந்துக்கொள்ள முயற்சிப்பவர் பின்னர் அவனது உலகத்திற்கே சென்று அவனுடன் வாழ ஆசைப்படுகிறார். நீண்ட விடுப்பு எடுத்துக்கொண்டு  பள்ளியில் மகனை சேர்க்கிறார். அங்கு ஆசிரியையாக ஸ்நேகா. அரசு விதிப்படி ஒரு கார்டியன் பள்ளியில் மாணவனுடன் இருக்கலாம் என்பதால் மகனுடனே தானும் வகுப்பிலேயே அமர்ந்துக்கொள்கிறார்.

அதன் பின் வரும் நிகழ்வுகளும், மகனின் சிறப்புத்தகுதி எது என தெரிந்துக்கொள்ள அவர் எடுக்கும் சிரத்தைகளும்,  தன் போலீஸ் டீமினால் தேடப்படும் ஆதி என்கிற ரவுடியை என்ன செய்தார் என்பதும் மீதிக்கதை.

கிஷோரின் மகனாக மாஸ்டர்.ப்ரித்விராஜ் ’ஹரிதாஸ்’ கேரக்டரில் அழகாக நடித்திருக்கிறான். முதல் அரைமணி நேரத்திற்குப்பின் பள்ளியில் கதை நகரத்துவங்கும்போது நம்மை ஸ்க்ரீனுக்குள் இழுத்துப்போடும் இயக்குனர் படம் முடிந்த பின்னரே நம்மை வெளிவிடுகிறார்.

 முதல் நாள் பள்ளியில் சிறுவர்கள் மத்தியில் கிஷோரை வைத்துக் கொண்டு சிறுவர் பாடலை ஸ்நேகா ’நடனபாவ’த்துடன் சொல்லித்தர கூச்சப்படும் காட்சி குட்டி ஹைக்கூ தான்.  

 ஸ்நேகா நாம் எதிர்பார்த்தது போலவே ஒரு அனுதாபத்தில் ஹரியின் அம்மாவாக ஆசைப்பட அதை கிஷோர் நாகரிகமாக மறுக்கும் காட்சி அத்தனை அழகு.

பள்ளிக்காட்சிகள் படத்தின் காமெடி கலந்த ரிலாக்ஸுக்கு பயன்படுத்தியது மட்டுமல்லாமல் அதன் காட்சிகளை மையக்கதையுடன் இரண்டறக் கலந்திருப்பது அட்டகாசம். ரியல் பிரில்லியன்ஸ்!!. 

இயக்குனர் படத்தின் ஒவ்வொரு காட்சியிலும் சிறு வசனங்களிலும் தகவல்கள் சரியானதாக தரப்பட்டிருக்கவேண்டும் என மெனக்கெட்டிருப்பார் போல.. இரு டோல்கேட்டுகளுக்கு இடையேயான தூரம் ஐம்பது கிலோ மீட்டர் என்பது போன்ற தரவுகளும் சரி.,  கோச்’சாக வரும் இயக்குனர் ராஜ்கபூர் பேசிக் கொண்டே மாணவர்கள்  ஓடும் சுற்றுக்களை கவனிப்பதில் உள்ள சூட்சுமங்கள் ஆகட்டும் என பல இடங்களில் நகாசு வேலை பார்த்திருப்பது உண்மையிலேயே சபாஷ் போட வைக்கிறது. செலக்‌ஷன் கமிட்டியின் தலைவர் ’க்யூபை’ கையில் வைத்துக்கொண்டே திரிவதை வசனத்தால் சப்பைக் கட்டு கட்டி, அதை காட்சிப் படுத்தியது கொஞ்சம் நாடகத்தனமாகவே இருந்தாலும் அது அவசியமானதாகப் படுகிறது. 

தேவையில்லாமல் ஒரு குத்துப்பாட்டு வைத்துவிட்டாரோ என நினைத்த போது, அதையும்  போலீஸாரின் வேலைக் கஷ்டங்களை எடுத்துச்சொல்ல பயன்படுத்திக்கொண்டார். பாடல் வரிகள் நிஜமாகவே வளம் நிறைந்தவைதான். க்ளைமாக்ஸ் வில்லன் போர்ஷன் மட்டும் கொஞ்சம் சினிமாத்தனம்.  வேறு குறைகள் சொல்லும்படி  இல்லை.

இன்னும் கொஞ்சம் சமரச முயற்சிகளை தவிர்த்திருந்தால் இதைவிட சிறப்பாக இருந்திருக்கும்.. கமர்ஷியல் சமாச்சாரம் இல்லையென்றால் இந்தக் கதை மக்களைப்போய் சேராதோ என இயக்குனர் எண்ணியிருக்கலாம்.. என்ன செய்ய  ஏ, பி, சி என அனைத்து செண்டர்களையும் திருப்திப்படுத்தியாக வேண்டிய அவலமான கட்டாயத்தில்  இருக்கிறது தமிழ் சினிமா. 

அப்படி தியேட்டரில் அம்போவென விடப்பட்ட படங்களுக்கு சிறந்த உதாரணம் 'ஆரண்ய காண்டம்’.  இந்தப்படமும் அதைப்போலவே அநாதவரவாக விடப்பட்டால் அதற்கு இரண்டே காரணம்தான் இருக்கும்.. ஒன்று ’ஸ்டார் வேல்யூ’, இன்னொன்று நமது மந்தமான ரசனை. 

ரத்னவேலு ஒளிப்பதிவு கதையின் போக்கில் எந்தவிதமான இடையூறும் செய்யாது நம் கண்களின் ஃப்ரேம்களாக மட்டுமே இருந்து கடமையாற்றுகிறது.  கோர்வையான கண்களை உறுத்தாத எடிட்டிங் இவையெல்லாம் படத்தின் மிகப்பெரிய ப்ளஸ்கள்.  

திடும் திடுமென ஜாஸ் கிடார் வந்து உதார் விடும்போது நாம், விஜய் ஆண்டனி தன் இருப்பைத் தெரிவிக்கிறார் என புரிந்துக்கொள்ளலாம். பின்னணி இசை பரவாயில்லை ரகம்தான்.

கமர்சியல் காரணங்களால் காவு கொடுக்காது காப்பாற்றப்படவேண்டிய படம்..

நன்றி..

ஆதிபகவன் - அய்யோ சாமீ!!

கதை, திரைக்கதை,இயக்கம்: அமீர் தயாரிப்பு: அன்பழகன் (விரைவில் இவரை தெருவோரங்களில் பார்க்கலாம்) ஒட்டி/வெட்டியவர்: அஹ்மத்  ஒளிப்பதிவு: தேவராஜ்.

ஆதிபகவன்.. பருத்திவீரனுக்கு (2007) பின்னர் வரும் அமீரின் படம் என்பதால் பெருத்த எதிர்பார்ப்புடன் கோவை சாந்தி தியேட்டருக்கு சரணாகதி புகுந்தோம்.

 இந்த தியேட்டரில் சவுண்டு மற்றும் ப்ரொஜெக்‌ஷன் முன்னைவிட சிறப்பாக இருந்தாலும்.. தியேட்டர் நிர்வாகம் படு திராபை. தியேட்டர் ஊழியர் ஒருவர், படம் போட்டு முக்கால் மணி நேரம் வரை தாமதமாக வருவோருக்கெல்லாம்  சீட்டு வரை வழிகாட்டிக்கொண்டிருந்தார்.. அதில் இம்சை என்னவென்றால் அவர் அந்த முக்கால் மணி நேரமும் கையில் வைத்திருந்த டார்ச்சால்  சுழற்றி சுழற்றி நம் முகத்தில் அடித்து ’டார்ச்’சர்   பண்ணிட்டாரு..

’ஜெயம்’ரவி என்கிற ’ஆதி’ இந்தியாவில் ஒரு பெரும் ஆந்திர கிரானைட் பார்ட்டியிடம் அவர் வீட்டில் ஒளித்து வைத்திருக்கும் கறுப்பு, மஞ்சள் (கோல்டுதேன்..) பணத்தை சிபிஐ போர்வையை வைத்து சுருட்டி கிளப்பிச்செல்கிறார்.  எங்கே??  தாய்லாந்திற்கு.. இங்கு வரலாறு புரிந்துக்கொள்ளப் படவேண்டுமானால்.. ஃப்ளாஷ்பேக்கில் ஜெயம் ரவியின் அப்பா தப்பான தொழில் செய்தவராதலால் அவர் அம்மா சுதாச்சந்திரன்  தன் மகன் ரவியையும் மகளையும் கூப்பிட்டு வறிய நிலையில்(?!*#) பட்டாயாவில் சோர்ந்து போய் சேர்கிறார். அப்புறம் Jeyam Ravi மூன்று காட்சிகளில் மாஃபியா பிஸினஸில் கொடியில்லாமல் பறக்கிறார்.

 

 சரக்கடிக்கப் போகிற பாரில் அரைவேக்காட்டு ஃபிகர் நீதுமேல் பரிதாபப்படுறார். சில நாட்களுக்கு பின்னர் வேறு ஒரு இடத்தில் அவள் தன் பாஸிடம் அடிவாங்கி துன்புறு’வதை’ காணப்பொறுக்காமல் விலைக்கு வாங்கியும் வருகிறார் .  பிறகு ஒரு ஆக்‌ஷன் சீக்வென்ஸில் ஜெயம் ரவியை அவர் காப்பாற்ற நீதுவின் மேல் காதல் வருகிறது.  நீதுவும் எங்கப்பாவை பாக்க இந்தியாவுக்கு போலாம்’ என்றவுடன் முந்தானையை  பிடித்துக் கொண்டே வந்து இந்தியாவில் வகையாக மாட்டிக்கொள்கிறார்.  நீது அவரை ஏன் மயக்கி இந்தியாவிற்கு அழைத்து வந்தார்?? மீண்டும் ஒரிஜினலாக மயக்கி (மயக்க மருந்துதேன்.. ) ஏன் மாட்டிவிட்டார் என்பது  பின்’பேதி’க் கதை. 

முன்பாதி இதே தியேட்டரில் ‘ஓடிய’ சமர்’ஐ நினைவு’படுத்தியது’.. என்ன.. அங்க விஷாலு ஏன் எதுக்குன்னு கேக்காம ஹீரோயின் கூப்பிட்டான்னு தாய்லாந்து போனாரு..  இங்க அது உல்டா.. திருநங்கையாக இரண்டாவது வேடத்தில் வரும் ஜெயம் ரவி (பகவான்) பார்க்கும் பெண்களை உஷார் பண்ணும் ’கில்மா கிங்’காக இருப்பது என்ன வகையான சமாச்சாரமோ?? அமீருக்கே வெளிச்சம். பகவானாக பல இடங்களில் நன்றாக நடித்திருந்தாலும்.. சில இடங்களில் எரிச்சல் வருவது தவிர்க்க முடியவில்லை, அதிலும் பகவானை குறிப்பிடும்போதெல்லாம் எல்லா கேரக்டர்களும் இந்த பகவான் இல்லை அந்த 'பகவான்' என மேலே கையைக் காட்டி நம்மையும் மேலே அனுப்பும் முயற்சியில் இறக்குகின்றன. 

ஒளிப்பதிவு தேவராஜ். சிறப்பாகவே செய்திருக்கிறார் . ஸ்டெடிகேம் /ஃபைட் எபிஸொட்களில் சுழற்றி விளையாடி இருக்கிறார். இருப்பினும் இன்னும் ஃப்ரேமிங்கில் சிரத்தை எடுக்கவேண்டும் என்பது என் தாழ்மையான கருத்து.

பாடல்கள் சோபிக்கவில்லை.பிண்ணனி இசை சுமார்தான்.  யுவன் முன்பாதியில் பிண்ணனிக்கு பல இடங்களில் ஃபீமேல் கோரஸில் நம் குரல்வளையை நெரிக்கிறார். 

இரண்டு வருஷமா இதத்தான் எடுத்தாரா அமீர்?. சலிப்பை உண்டாக்கும் டயலாக் டெலிவரி படத்தில் இருந்து நமது கவனத்தை அக்கம் பக்கம் திருப்புவதில் லேசான கழுத்து வலி வரும் அபாயம் தெரிகிறது. 

சென்ற முறை சுப்பிரமணிய சிவாவை வைத்து இயக்கி  ’ட்ஸோல்ஸி’யை ’யோகி’ யாக உருமாற்றிய வித்தையையே அமீர் மீண்டும் கையாண்டிருக்கலாம்.

மோசமான திரைக்கதை மற்றும் ஆக்கம் இந்த பகவானை பக்கவாதத்தில் படுக்கப்போட்டாலும் ஆச்சரியப் படுவதற்கில்லை.. 

படத்தை பார்க்கும் எண்ணம் இந்நேரம் உங்களுக்கு அற்று போயிருந்தால் அதுவே ஆதிபகவனின் வெற்றி!! 

விகடனார் 39-40 மதிப்பெண்கள் கொடுத்து இது போன்ற இயக்குனர்களை ஆறுதல்செய்வார் என நம்புகிறேன்.. 

நன்றி.. 

உங்கள் கமெண்ட்டுகளுக்காய் ஆவலுடன் காத்திருக்கிறேன்..

கணேஷ் நாராயணஸ்வாமி.

வனயுத்தம் - திரை’மறைவுகள்’குறித்த விமர்சனம்

இது வெறும் விமர்சனம் அல்ல.. இந்த படம் எனக்குள் உண்டாக்கிய சில அதிர்வுகளின் வெளிப்பாடு.

வனயுத்தம், வீரப்பனை குறி(வை)த்த கதை என்பது தெரிந்த விஷயம்.  ஆனால் வீரப்பன் உலவிய காடுகளில் ஒரு அடர் வனம்தான் முதுமலை வனச்சரகம். அங்கு ஒரு மின்முகாமில் வளர்ந்தவன். (சிங்காரா (http://singaracamp.blogspot.in/) என்பது  தமிழ் நாடு மின்சார வாரியதிற்கு சொந்தமானது).  அங்கே எனக்கு நேர்ந்த சில வீரப்பன் தொடர்பான நிகழ்வுகள், மற்றும் அறிந்த விஷயங்கள் இந்த படத்தோடு என்னை ஒன்றச்செய்யவில்லை  என்பதே உண்மை. 

உண்மைக்கு வெகு அருகில் நின்று சொல்ல வேண்டிய வரலாறு..ஆனால் இப்படம் அரசாங்கத்தின் ’ஆக்க’ப்பட்ட ஆவணங்களுக்கு சப்பைக்கட்டு வேலையை மட்டுமே செய்துள்ளது..

சின்னத்திருடனாக இருந்த வீரப்பனை பாலூற்றி வளர்த்தது வேறு யாருமல்ல, இதே அரசாங்கத்தின் ஊழல் பெருச்சாளிகளும், மற்றும் பல வனசெல்வங்களை விற்று வயிறு வளர்த்த பன்றிகளும்தான்.  சும்மா சுள்ளி பொறுக்க காட்டுக்கு சென்ற பெண்கள் தலைதெறிக்க காட்டிலிருந்து ஓடி வருவது வாடிக்கை. சில சமயம் துரத்தியது காட்டு மிருகங்கள், பல சமயம் கொள்ளையர்களுக்கு தடம் உண்டாக்கித்தரும் வன ஊழியர்கள்தான். 

ஒரு நிலையில் இந்த மொத்த வணிகத்தை தன் கையிலெடுத்துக் கொண்டது மட்டுமே வீரப்பன் செய்த பிழை. 

அதற்காக வீரப்பன் காட்டு மிருகங்களை கொன்று குவித்தது ஞாயம் என்று சொல்லவில்லை. அதையும் ஒரு கட்டத்தில் அவன் கைவிட்டுவிட்டு ஆட்களை கடத்தும் வேலையில் இறங்கிவிட்டான். அப்போதுதான் அரசுக்கு வீரப்பன் ஒரு பெருந்தொல்லையாக மாறினான்.  காட்டை சூரையாடும்வரை தேமேயென்று இருந்த அரசு.. வீரப்பன் நாட்டை உலுக்கத்தொடங்கியதும்

என் நண்பனின் அப்பா காட்டுக்குள்  விறகு வெட்ட சென்றவர்.. நல்ல திடகாத்திரமான உடல் கொண்டவர்.  முதல் சுமையை (ஒரு கட்டு விறகு) கொண்டு வந்து வீடு சேர்த்துவிட்டு சென்றவர், இரண்டாம் முறை திரும்ப வரவேயில்லை. நாங்கள் புதைகுழி மற்றும் காட்டின் பலபகுதிகளில் தேடி கிடைக்கவில்லை. இன்று வரையிலும் அவர் திரும்பவில்லை. (மிருகங்கங்கள் அடித்தால் உடலின் பகுதியாவது கிடைக்கும். மேலும் புதைகுழிகள் எங்கெங்கு உள்ளன என்பது அவருக்கு மட்டும் அல்ல எங்களுக்கும் அத்துபடி..) கடைசியில் நாங்கள் நினைத்தது, அவர் வீரப்பனுடன் சேர்ந்துவிட்டார் என்பதே.  கடைசியில் வீரப்பன் சுடப்பட்ட பின்னர் அந்த கூட்டத்தில் அவர் இல்லை. அவர் என்ன ஆனார் என்பது எங்களுக்கு இன்றும் புதிர்தான். இப்போதும் அவர் குடும்பத்தினர் மசினகுடியில் வசித்து வருகின்றனர். அவரை எதிர்பார்த்த வண்ணம்.

அதற்கு பின்னர் நான் (1994 என நினைக்கிறேன்) அன்றைய ஆப்பிள் கம்ப்யூட்டர் எஜுகேஷனில் மூன்றுவருட கோர்ஸ் படித்துக்கொண்டிருந்தேன். வாரத்தில் மூன்று நாட்கள்தான் க்ளாஸ்.  அரசு ஊழியரேயானாலும் சொற்ப சம்பளத்தில் என் முழுத்தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்ய முடியாத அப்பா. என் அப்பாதான், அதனால் நான் திருப்பூரில் இருந்து சில முகமதிய நண்பர்கள் முன்பணம்கூட வாங்காமல் தரும் பனியன் துணிகளை தருவார்கள். அதை ஓய்வு நாட்களில் பக்கத்தில் உள்ள மின்வாரிய முகாம்களில் சென்று விற்று வருவேன்.  ஒரு நாளைக்கு நான்கு முறைதான் பேருந்து ஊருக்குள் வரும்.  

அன்று பஸ் வராததால் சாலை வழியாகவே காட்டினுள் நடந்துக் கொண்டிருந்தேன்.  வழியில் ஓரிடத்தில் ஒரு ஆள் காட்டுப்பகுதியில் இருந்து வந்து என் எதிரே நின்றான். ’தம்பி மாடு விழுந்து கிடக்கு, தூக்கி விடனும் வந்து உதவி பண்ணுறியா?’  என்று அழைத்தான். அந்த ஆள் வைத்திருந்த கத்தியின் வடிவம் அந்த ஏரியா காட்டுவாசிகள் பயன்படுத்தும் வடிவில் இல்லை. (இதைப் போன்ற நுட்பமான விஷயங்களை படத்தில் கருத்தி கொள்ளவில்லை.. ஏனோ தானோவென்று.. )  எனக்கு அந்த ஆளை முன்பின் பார்த்த ஞாபகம் இல்லை..  இருந்தும் உதவி எனக்கேட்டதால் கிளம்பிக் காட்டினுள் சற்று நடந்தோம். அங்கு வற்றிய காட்டு ஓடை ஒன்றின் மணற் பரப்பினைக் காட்டி இங்கதாம்பா மாடு படுத்திருந்துச்சு.. காணொமே, என்றவன் வா கொஞ்சம் உள்ளே போய் பார்க்கலாம் என அழைத்தான். அங்கு மாட்டின் கால்டித்தடம் எதுவும் இல்லை. மேலும் மாட்டிற்கு காயம் ஏதேனும் பட்டிருந்தால் வேப்பெண்ணை தடவியிருப்பார்கள். வாசம் வரும், அது மட்டுமல்லாமல் எழுந்து போன மாட்டினை ’மறுபடியும் எழுப்ப போவானேன்’ என்று சந்தேகமாய் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே தூரத்தில் மரத்தின் பின்னாலிருந்து இருவர் எட்டி பார்ப்பது தெரிந்தது.. சந்தேகம் வலுவானவுடன் அந்த ஆள் என்னை கூப்பிட கூப்பிட  நான் தெறித்து ஓடி சாலைக்கு வந்துதான் வேகத்தைக்குறைத்தேன். யானை துரத்தும்போதுக் கூட அப்படி ஓடியது இல்லை. அப்புறம்தான் அந்த டீஷ்ர்ட் பேக் ஐ காட்டுக்குள் வைத்துவிட்டது ஞாபகம் வந்தது. 

அதற்கு பின் வீரப்பன் வீடியோ கேசட் அனுப்பும்போது நீங்களெல்லாம் எதை தேடியிருப்பீர்கள் தெரியாது. நான் என் டீ ஷர்ட்டுகள் தெரிகிறதா என்றுதான் பார்ப்பேன். 

அதற்கு முன்பு ஒருமுறை,  எங்கள் மின்வாரிய முகாமில் மூன்று ஷகிலாவை ஒன்றாய் கட்டிவைத்த சைஸுக்கு ஒரு பெரிய சநதன மரம் இருந்தது. அதை ஒரு நாள் ஒரே இரவில் வீரப்பனின் கும்பல் வந்து அறுத்துச்சென்றது. அதன் அருகில் உள்ள குவாட்டர்ஸில் குடியிருந்த சீனிவாசன் என்பவர் அவரது பாத்ரூம் வழியாக மூக்கை நுழைத்து பார்க்க.. சற்றைக்கெல்லாம்  ஒரு துப்பாக்கியை இவருக்கு நேராக நுழைத்த ஒருவன் சொன்னானாம் “பேசாம இருந்தீங்கன்னா.. அறுத்திட்டு போயிட்டே இருப்போம்..இல்லன்னா..’ என்று மிரட்டியதில் காய்ச்சல் வந்து படுத்தவர் ஒருமாதம் கழித்து தான் எழுந்தார். என் ஆச்சரியம் எல்லாம், அவ்வளவு பெரிய மரத்தை எடுத்துச்செல்ல எத்தனைபேர் வந்திருப்பார்கள் என்பதுதான். இன்னும் அதன்  சிறிய துண்டுகள் பலர் வைத்திருக்கிறார்கள். அரைத்துப்பூச. வழக்கமாக மரத்தின் ஆணிவேர்தான் முக்கிய பகுதியாக தோண்டிச்செல்லும் வீரப்பன் இந்த மரத்தின் தரைப்பகுதியிலிருந்து ஒன்றரை அடி உயரம் வரை விட்டுச் சென்று விட்டான் என்றால், அந்த மரத்தின் அளவு எவ்வளவு பெரிதாய் இருக்கும் என்று யூகித்துக் கொள்ளுங்கள்..

அதன் பின்னர் எங்கள் கேம்பின் ’க்ளப் டே’ வுக்கு சற்று ஒதுக்குப்புறமான தூரத்தில் இருந்த ‘ரெக்ரியேஷன் க்ளப்’ல்  நாடக ப்ராக்டிஸ் முடித்துவிட்டு வீட்டிற்கு இரவு சுமார் ஒரு மணியளவில் தனியாக திரும்பிக்கொண்டிருந்தேன். திடீரென கேம்பின் கீழ்பகுதியின் தெருவிளக்குகள் ஒருசேர அணைந்தன. நான் தடுமாறியபடி வீட்டின் அருகில் வந்தேன்..(வீடுகளின் மின் இணைப்பு வேறு லைன்..)  என் வீட்டில் இருந்து சற்று தூரத்தில் இருந்த வீட்டிற்கு நேராக பச்சை பனியன் அணிந்து லுங்கியுடன் ஒருவன் நீண்ட தடியுடன், பாறை ஒன்றின் மேல் கால் ஊன்றியபடி நின்றிருந்தான்.  என்னை பார்த்தும் விட்டான். ஆனால் அவனிடம் எந்த பதற்றமும் இல்லை..  நான் சத்தமில்லாமல் வீட்ட்டின் கதவை தட்ட அம்மாதான் திறந்தாள். வாலைச்சுருட்டிக் கொண்டு படுத்தவன் காலையில் இன்னொரு சந்தன மரம் வெட்டிட்டு போயிட்டானுக என்ற செய்தியை கேட்டுதான் எழுந்தேன்.   

இப்படியாக பல நிகழ்வுகள். ஆனால் இவை எதிலும் வீரப்பனால் பொதுமக்கள் யாரும் பாதிக்கப்படவில்லை. அவன் கொன்றது எல்லாம் அவன் தொழில் முறை விரோதிகளைதான்(?!) .

இதுபோல் ஏராளமான அனுபவங்கள். சரி.. இப்போது என் அனுபவங்களை கொஞ்சமேனும் உள் வாங்கியிருப்பீர்கள் என்று நம்புகிறேன்.   இனி படத்தினை கவனிக்கலாம். 

முதலில் படம் எடுக்கப்பட்ட காடு.. அதை காடு என்று சொல்ல முடியாது.. வீரப்பன் உலவியது ‘ட்ராப்பிகல் எவர்க்ரீன் வெஜிட்டேஷன்’ வகைக் காடுகள்.. படத்தில் உள்ளது ‘ட்ராபிகல் தார்னி (thorn) வெஜிட்டேஷன்’ என்று வரையறுக்கலாம்.  கதையின் காலக்கட்டம் 2000தின் முன் பின்னான ஆண்டுகள்.. அதில் அர்ஜூன் (விஜியகுமாராக..) இன்றைய நவீன எல்சிடி மானிட்டர்களும், ஸ்லிம் லாப்டாப்புகளுடன் வலம் வருகிறார்..

வ.ஐ.ச ஜெயபாலன் மட்டும் மிலிட்டரி பெரியவராக (போட்டுக்கொடுக்கும்..)வரும் பாத்திரத்தை சிறப்பாக செய்திருக்கிறார்.   வீரப்பன் (கிஷோர்) உட்பட மீதம் எல்லாம் பக்கா சினிமாத்தனம்.

காவல்துறையினர்,அரசு ஊழியர்கள் வீரப்பனை தேடுகிறேன் பேர்வழிகள் என்று வீரப்பன் சார்ந்த கிராமங்களில் கொட்டாட்டம் போட்ட நிகழ்வுகள் சித்தரிக்கப்படவில்லை.. (உண்மையை சொல்ல பயந்தவன் எதுக்கு படமெடுக்கணும்.. )  

இன்னும் பல சிரத்தையில்லாமல் எடுக்கப்பட்ட காட்சிகள்.. என்று படம் முழுக்க அற்பத்தனங்களும் சினிமாத்தனங்களும் நிறைந்த காட்சிகளே.  

க்ளைமாக்ஸில் வீரப்பன் கொல்லப்பட்ட காட்சி மட்டுமே போலிசாரின் வஞ்சக வெற்றியை சொல்லாமல் சொல்லுகின்றது. 

வீரப்பன் திரிந்தசமயத்தில் வேறு திருடர்கள் காட்டினுள் செல்ல பயப்பட்டதால் பல சிற்றுயிர்கள், விலங்குகளின் எண்ணிக்கை கணிசமாக உயர்ந்தது. இதை யாரும் மறுக்க முடியாது. இன்று கண்டவனெல்லாம் காட்டில் களவாடும் பொழுதுகளை தினமும் கேட்கிறோம்.  இன்னும் என்னவெல்லாமோ தொன்றுகிறது.. 

ஞாபகங்களுக்கு காடுகளைப் போல் எல்லை இல்லையே.. 

ஆட்டமா தேரோட்டமா போன்ற குத்துப்பாட்டுகள் எதுவும் இல்லாதது மட்டும் பெரிய ஆறுதல்.

நல்ல நேர்மையான பதிவாக இந்தப்படம் இல்லை என்ற குற்றச்சாட்டுடன்.. 

கணேஷ் நாராயணஸ்வாமி.
Ph: 98432 11228.

விஸ்வரூபம் – அகில நாயகனின் அல்டிமேட் ஆக்‌ஷன்.

MUSIC: Shankar Ishan Loy கூட்டணி.. DIRECTION: Kamal Hasan          CINEMATOGRAPHY: SANU VARGHEESE                                                                                                  CAST: Kamal Hassan, Andrea Jeremiah,  Zarina Wahab, Nasser, Poojakumar, Jaideep Ahlawat, Shekar Kapoor, Rahul Bose.

பொதுவாய் ’தடை’ அது இது என சீண்டப்பட்ட படங்கள் ஒரு 'ஹைப்' ஐ உருவாக்கி பின்னர் சே ”இவ்ளோதானா!” என சலிப்படைய வைத்ததுதான் வரலாறு. ஆனால் இன்று விஸ்வரூபம் இதற்கு விதிவிலக்கு.

நமது சகல எதிர்பார்ப்புகளுக்கும் ஒருபடி மேலே நின்று தன் ரூபத்தை காட்டியிருக்கிறார் கமல். இந்த படம் எங்கே, எந்த காட்சிகளில் நம் இஸ்லாமிய சகோதரர்கள் மனதை புண்படுத்துகிறது என்பது தமிழகத்தில் வெட்டப்பட்ட காட்சிகளை கொண்டுதான் உணர முடியும்போல. 

ஹாலிவுட்டுக்கு நிகரான ஆக்‌ஷன் பேக்கேஜ்களை வஞ்சனையின்றி வழங்கியிருக்கிறார்.  ஆரம்ப காட்சியில் ’VIZ’ என அழைக்கப்பட்டு பின்னர் ஃப்ளாஷ்பேக்கில் ”விஸாம் அஹ்மத் காஷ்மீரி” என்ற பெயரினை தாங்கி, தலிபன்களை உளவு பார்க்கும் RAW உளவாளியாக அறியப்படுகிறார். தானும் குழம்பி நம்மையும் குழப்பக்கூடாது என தெளிவாக ஆரம்பத்திலேயே தனக்கு ’கஷ்மீரி’யும் தெரியாது, ”பஷ்தோ”வும் தெரியாது என ஒப்புக் கொடுத்துவிடுகிறார். விளைவு பல இடங்களில் சப்-டைட்டில்களே புரிதலுக்கான புண்ணியத்தை கட்டிக்கொள்ளுகின்றன.

“பாப்பாத்தியம்மா, சிக்கன்ல உப்பு இருக்கா பாத்து சொல்லு”, ”நாங்க எங்க கடவுள கடல்லதான் போடுவோம், சிலுவைல அறைய மாட்டோம்” போன்ற வசனங்கள் கமலஹாசனை அடுத்த கட்ட அலைக்கழிப்புகளுக்கு ஆளாக்க நேரிட்டாலும் ஆச்சர்யப்படுவதற்கில்லை. அதன் பின்னான தர்க்க வாதங்கள் ஆண்டவனுக்கே வெளிச்சம்! (எந்த ஆண்டவனுக்கு என்பது உங்களுக்கே வெளிச்சம்..) கமலை போல் நாத்திகர்கள் அம்மாவிடம் முறையிடலாம். (எந்த அம்மான்றது… சரி விட்டுடுறேன்)

கதை?? ..ம்ம் சுருங்கச் சொல்லலாம் தவறில்லை. விளங்கச்சொல்ல வேண்டிய அவசியமும் இல்லை. இந்திய ராணுவத்தின் உளவுபிரிவில் பணிபுரிகிறார் கமல்ஹாசன். தலிபான்களின் களத்திலேயே ஊடுருவி அவர்களது நடவடிக்கைகளை நேட்டோ படைகளுக்கு நேக்காக போட்டுக்கொடுப்பதுவே அவரது அஸைன்மெண்ட்.

ஒஸாமாவின் அடுத்தக் கட்ட தலைவர்களில் முக்கியமானவரான   ’ஒமர்’ன் நம்பிக்கைக்குறியவனாகி அவர்களின் இடம்பெயர்தலையும், முக்கிய சந்திப்புகளையும் முறியடிக்க முனைகிறார், ஆனால் அவர்களின் விபரீத விஷமத்தனம் நியூயார்க் நகரில் மையம் கொண்டுள்ளதை அறிந்து ஒமரை காப்பாற்றி அனுப்பிவிடுகிறார்.

அதன் பின்னர் நியூயார்க்கில் அவர்களது மொத்த திட்டத்தையும் முறியடிப்பதே பின்கதை.

எந்தவித லாஜிக் பொத்தல்களுக்கும் இடம் தரக்கூடாது என்பதில் கவனமாக இருந்திருக்கிறார் கமலஹாசன். ஆனாலும் சில ஓட்டைகள். மேம்போக்காக எதையும் கவனித்தால் பல சந்தேகங்கள் எழ வாய்ப்புண்டு. ஆனால் ஒவ்வொரு ஃப்ரேம்களும் கனகச்சிதமாக வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் சிற்சில காட்சிகள் மறுபடியும் விளக்கப்’படு’வதை’ தவிர்த்திருக்கலாமோ!?.  அதே நேரத்தில் கமலிடம் கொடுக்கப்படும் துப்பாக்கியினை யார் அவரிடம் கொடுக்கச்சொன்னது என்று கொடுப்பவர்க்கே தெரியாது என்பது போன்ற வசனங்கள் நம்மை சுத்தலில் விடுகிறது.

ஒமரின் மகன்களின் எதிர்கால விருப்பங்கள் நொறுக்கப்படுவது, வெறுமனே கடந்து போகும் காட்சியல்ல.. நாளைய இளம் ஆஃப்கானிய தலைமுறையினரின் நசுக்கப்பட்ட ஆசைகளின் காட்சிப் பதிவு. இந்தபதிவுகள் பட்டவர்த்தனமான உண்மை எனும்பட்சத்தில்,அந்த பிஞ்சுகள் ’விரல் துப்பாக்கி’யால் சுட்டு விளையாடாமல் வேறு எதில் விளையாடும்??. ஒரு இளம் ஜிகாதி தன் குழந்தைத்தனமான ஆசைகளை சூசைட் பாமால் இறப்பதற்கு முன்னர் ஊஞ்சலில் ஆடியவண்ணம் ஒரு இனம்புரியாத வேதனையுடன் அனுபவிப்பது வன்சோகக்கவிதை. அதே ஊஞ்சலில் ஒமரின் அடுத்த மகன் அடுத்த நாள் அமர்ந்து ஆடுவது

வசனங்கள் அழகு. ”அவருக்கு அதெல்லாம் புரியும், இது தனிக்காழ்ப்பு இல்லையே” “எனக்குள்ளும் எமோஷனல் பேக்கேஜ் நிறய உண்டு” “யார் வர்றாங்க? அவர்தான் ஒஸ(ர)மா இருப்பாரே! அவர்தான்”, என ஆங்காங்கே கவன ஈர்ப்பு வசனங்களும் உண்டு.

வருங்கால சமுதாயத்திற்கு இந்த உலகத்தை இப்படியே கரடுமுரடாக விட்டுச்செல்லாமல் அமைதியை மட்டுமே பரிசாகத்தரவேண்டும் என்று பேராசைப்பட்டிருக்கிறார் கமல். ஆனால் அவரை வறுத்து எடுத்தது எதுவென அவருக்கே வெளிச்சம். அரசியலா, பகையுணர்ச்சியா?,தற்கால புகழ் விரும்பிகளின் கச்சேரியா? என கேட்டுக்கொண்டே போகலாம். பதில் இவற்றின் கலவையாகவும் இருந்திடக்கூடும்.

தலிபன்களைதான் தீவிரவாதி என்கிறார், அது உலகறிந்த விடயம். தலிபன்களைக்கூட அவர்கள் செய்வது தவறு என்று வாதிட வரவில்லை. முஸ்லிம்கள் எல்லாம் தலிபன்கள் என்று சொன்னால்தானே தவறு. ப்ச்.. இதைகுறித்து பலரும் விவாதித்து தீர்ந்துவிட்டதால் நாமும் இதனை விட்டுவிடுவோம்.   

சினிமாட்டொக்ராஃபி அற்புதம் என்று ஒற்றைச்சொல்லில் சொல்லிவிட்டு சென்றால் அது அபத்தம். ஸானு வர்கீஸ் கபடியில் எக்ஸ்பர்ட் போலே.. அருமையாக விளையாடி இருக்கிறார். நின்று மிதந்து தாவி பறக்கிறது காமிரா.

அப்புறம் என்ன சார்?? ஆண்ட்ரியா அவசியமில்லாத அவசியம், நாயகி பூஜாகுமாருக்கு ”கூஜாவிழி நாயகி” என்று பெயர் வைத்தாலும் வைப்பார்கள். மூடித்திறக்கையில் எல்லாம் கவிழ்த்தும் கண்கள்.என்னமோ இருக்கிறது!!இந்தப் பெண்ணிலும்.. அமெரிக்காவாழ் இந்திய வம்சாவளி.. நல்ல இரக்கமான மனதுடையவர் போல தெரிகிறது..  மேடம் உங்க ’இடை’விடா சேவை எங்களுக்கு தேவை!!.. 

படத்தை இரண்டுமுறை பார்த்தேன், குமுளியிலும்,சிட்டூரிலும்..சிட்டூரில் டிக்கெட் எடுக்க வதைபட்ட கதை என்னோடு போகட்டும். ஃபோட்டோவில் காணும் கூட்டத்தை வைத்தே  முடிவு செய்துக்கொள்ளுங்கள்.நான் இனி தமிழக ரிலீஸுக்காக வெய்ட்டிங்!

குமுளியில்.. (இடுக்கி..)

பாலக்காடு சிட்டூரில்..

BAY-WATCH : பெரியகுளம் ட்விட்அப்

 CAST By:  (கூடி கும்மியடிச்சவங்க!!!)
@prasanna2903 @Er_Thameem @vattajileppi  @jeevanlancer @SureshB_ @navinmmr @vtviji @joseph_selva @SabaSSR @0SGR  & @pizhaithiruthi

  பெரியகுளம் ட்விட்டப்..                             நாள் : 23-12-2002

   ”காட்டுபங்களா” என்று திட்டமிடப்பட்டிருந்த ட்விட்டப் கொஞ்சம் லொக்கேஷன் மாறியது. ஆனால் அதுதான் ட்விட்டப்பின் ஹைலைட்.  

   அட்டகாசமான லொக்கேஷன். மாபெரும் மாங்கா தோப்புகளை கடந்து போனா..,  (சேலத்துக்கு அடுத்து அதிகம் மாம்பழம் விளையும் பகுதியாம்..அதைச் சார்ந்து  லாரி தொழிலும் அமோகம்.  (செனரல் நாலேட்ஜுக்கு..  ஹிஹி.. ;-)) ) 

  கொடைகானலில் இருந்து வரும் மலை ஆறு.. அதுல அங்கங்கே சின்ன தேக்கம்.. கேக்கவா வேணும் நம்ம ட்விப்ஸுக்கு?. 

  தண்ணின்னா சாதா தண்ணியில்ல..  செம க்ளியரு..  நம்மாளுங்க அத்தனை பேரும் சாயங்காலம் வரை பண்ண அளப்பறைக்கு அப்புறமும் அந்த தண்ணி  அப்படியே சுத்தமா இருந்ததுதான் விஷேசம்.   

     சும்மா சொல்லக்கூடாது.. என்னைய நான் ஸ்டாப்பா ஃபாலோ பண்ணி பெரியகுளத்துல மூண்ராந்தல் லொக்கேஷனுக்கு வரச்சொன்ன மாப்பி ப்ரஸன்னாவ மன்சுக்குள்ளே பாராட்டிட்டு போயி இறங்குனேன்.  அவர்தான் வண்டி வெய்ட்டிங்குன்னு சொன்னாரே!!!  பாத்தா.. அங்கன அலர்ட்டா நின்னிருந்தது  இந்த வண்டிதான்...   

   

        ’ஆஹா.. நாமளாதான் போய் வலைல விழுந்துருக்கமா?’ன்னு ஃபீல் பண்ண ஆரம்பிச்சுட்டேன்.  நல்ல வேளை  மாப்பிளை தமீம் ரோட்டுல எட்டு போட்டுட்டே பைக்குல வந்து சேந்தாரு.. காரணம் கேக்காம ஏறுனா கரணம் தப்பிடுமோன்னு அலர்ட்டா “ஒய்.. யூ அலசிங் பைக்குன்னு?”  கேள்விய கேட்டு வெச்சேன். அவரும், பைக் எடுத்து ரொம்ப நாள் ஆச்சு.  ஃபுல்லா காரே யூஸ் பண்றதால கொஞ்சம் அன் ஈஸியா இருக்குன்னத நம்பித்தானே ஆகணும். 

  

        ட்விட்டப் ஆர்கனைஸர் தி கிரேட் @Er_Thameem ஒவ்வொருத்தரையும் ஃபாலோ பண்ணி, பிக்கப் பண்ணி ஸ்ஸ் யப்பா.. என்னா பொறுப்பு தெரியுமா?. ஹேட்ஸ் ஆஃப் மச்சி..  

ஒரு டாடா சுமோ, ஒரு இண்டிகா காரு.. கூடவே மூன்று உள்ளுர் நண்பர்கள்னு ஒரே அமர்களம்தான். 

         முதல் நாளே பெரியகுளத்தில ஆஜரான ஒரு கேங்கு.. லாட்ஜுல தங்குனது மட்டுமில்லாம.. ராத்திரியே விட்ட சவுண்டுல லாட்ஜின் ஒரு பக்கம் பலமான சேதாரம். நஷ்ட்ஈடா என்ன கொடுத்தாருன்னு இஞ்சி-தமீம்’ஐ கேட்டாதான் தெரியும்.

   இதுல எல்லார் ஜீவனை(?)யும்  வாதிச்ச அந்த மதுர ட்விட்டரு சும்மா இருக்காம லாட்ஜு மேனேஜர் பெருசுக்கே டிப்ஸ் கொடுக்குறேன்  சொன்னதுல அவரு இந்த உச்சக்கட்ட அவமானத்த தாங்கமுடியாம சொந்த ஊருக்கே போனது தனிக்கதை. 

        ஏற்கனவே ஏழெட்டு ட்வீப்ஸு ஸ்பாட்டுக்கு போயாச்சுன்னு உப தகவலை கேள்விப்பட்ட் உடனே நான் அந்த ஸ்பாட்ட நெனச்சி கதிகலங்குனது நெசம்தான். அப்புறம்தான் தெரிஞ்சது இன்னொரு கொசுறு தகவல்.. ’சரக்கு இன்னும் போய் சேரலை’ன்னு. 

        சூப்பரான மாங்கா தோப்புகளை கடந்து ரோட்டோரம் வண்டிய போட்டு கொஞ்சமே நடந்தா ஸ்பாட்டு.. அங்க ஏற்கனவே காத்திட்டு இருந்த நம்ம ட்வீப்ஸுங்க மூஞ்ச பாக்கணுமே!!. 

 இதோ உங்க பார்வைக்கே..

     நானும் என் பங்குக்கு ஸ்வீட்ஸு வாங்கிட்டு போனா.. எதுக்கு எத வாங்கிட்டு வந்திருக்கான் பாருன்னு? மனசுக்குள்ள் திட்டியிருப்பாங்க போலிருக்கு. என்னைய கேவலமா ஒரு லுக்கு விட்டுட்டு.. வெச்சு தொலை.. தின்னு தொலைக்கிறோம் ரேஞ்சுக்கு டீல் பண்ணாங்களே பாக்கணும்! . 

        ஏற்கனவே மொதோ நாளே மாட்டுன @navinmmr ஐ காலைவரைக்கும் ஓட்டு ஓட்டுனு ஓட்டி ஓஞ்சுப்போயிருந்த மக்களுக்கு..  தொண்டை ரிப்பேராயி பேசவே முடியாம இருந்த ஒரு அற்ப பிராணியா நான் போயி  

 கெடச்சேன் பாக்கணுமே.. அடுத்த மூணு மணி நேரம்.. @0SGR  வரும்வரைக்கும் என்னை தாளிக்கிறதுன்னு முடிவு பண்ணிட்டாயங்க. அதுக்கு பழிவாங்கல்தான் இந்த பதிவுன்னு உங்களுக்கு இந்நேரம் புரிஞ்சிருக்குமே??..  அதேத்தான்..  

      என்னைய வச்சு அவங்க வாங்குன ஆர்டிக்கு கொஞ்சமும் குறையாம இந்த பதிவுக்கு  RT விழுந்துச்சுன்னா போதும் என் ட்விட்டர் வாழ் சக மக்களே...  அத நெனச்சிட்டே ட்விட்டர் கரைய கடந்து என் ட்விட்வாழ் கடனை கழிச்சுடுவேன்.            

     

   இதுவரைக்கும் வந்து சேராத @0SGR ஐ பிக்கப்பண்ணிட்டு வரும்போதே மெயின் டிஷ்ஷு..  சைட் டிஷ்ஷோட வர்றதா தமீம் சொல்லிட்டு போயிட்டார். தண்ணில இருக்குற மீன் எதுவும் புடிக்க திராணியில்லாத நம்ம ட்விட்டர் கேங்கு என்னை  வறுக்க ஆரம்பிச்சது..  எத்தனை நக்கல்.. எத்தனை RT? எத்தனை RTக்கு RT?,  எத்தனை MT???.. ஹ்ஹ்ம்ம்..  அவிங்களால எவ்ளோ முடியுமோ.. அவ்ளோ ஓட்டுனாய்ங்க.. அது கூட பரவால்ல.. கடைசில அதுல இருந்த @vattajilepi மாப்பி என்னைய பாத்து ஒரு வார்த்த சொன்னான்.. ”நீங்க எவ்ளோ ஓட்டுனாலும் தாங்குறீங்க மாம்ஸு.. நீங்க ரொம்ம்ம்ம்ப  நல்லவரு!!”ன்னு. வடிவேலு ரேஞ்சுக்கு டீல் பண்ண இவிய்ங்கள பழிவாங்கும் நெலமைல நம்ம தொண்டை இல்லைன்னு முடிவு பண்ணி அமைதியாயிட்டேன்.. 

    ஒருவழியா.. @0SGR ஐயும் இழுத்துட்டு வந்து சேந்தாங்கப்பா. தமீமும் இன்னும் உள்ளூர் நண்பர்கள் ரெண்டுபேரும் வந்து சேரவும் ட்விட்டப் களைகட்ட ஆரம்பிச்சுடுச்சு.. 

    

      இதுல நம்ம ஜோசப்பு அளப்பறை தனி ஆவர்த்தனம்தான்.. எல்லாரும் மெயின் அயிட்டத்துல கிளாஸ(கை)வைக்கும்போது இவருமட்டும் ஊறுகா இருந்தா போதும் ஒதுங்குனது மட்டும் இல்லாம ஒரு போஸ் கொடுத்து என்னை போட்டோ எடுக்கச்சொல்லி வெறுப்பேத்தி கொடுத்த லுக்கு இங்கே.. 

    டி.எல்ல ஏற்கனவே பிரபலமான நம்ம அகோரி பிரஸன்னாவின் ஃபோட்டோவை மறு ஒளிபரப்புல உங்களுக்கு ஆட்சேபனை இருக்காதுன்னு நம்புறேன்..   

அதுக்கு அப்புறம் நடந்ததெல்லாம்.. அலப்பறை அட்ராசிட்டிகள்தான்.  

நம்ம @vtviji நான் பாறைலதான் ஸ்கேட்டிங் அடிப்பேன்னு அடம்பிடிச்சதுல.. நம்ம @ஓஎஸ்ஜிஆருக்குதான் ரெண்டு ஃப்ராக்ச்சர்.. பின்னே விஜிய காப்பாத்த களம் இறங்குனது அவருதானே.. 

எல்லோரும் ஹாப்பி.. இது வரைக்கும் இந்த மாதிரி ட்விட்டப் நடந்திருக்கமான்னு தெரியல.. ஆனா இத மிஸ் பண்ணினவங்களுக்கு நிச்சயமா இது போல மறுபடியும் கிடைக்காது.  இதுக்காக தமீமுக்கு நன்றி சொன்னா அவரு கடுப்பாயிடுவாரு. 

      அவர் நண்பர்கள் அதுக்கு மேலே போயி சரியான கம்பெனி..  பலவருஷம் பழகுன நட்புணர்ச்சி..  ஒருத்தர் ”நான் ஜீவனுக்கு நண்டு புடிச்சு தந்துட்டுதான் மறுவேலை பாப்பேன்னு கெளம்பி போனவரு.. என்ன ரேஞ்சுல தீவிரமா இறங்கியிருப்பார்னு ஃபோட்டோவ பாருங்க தெரியும்.. 

   

       செம ஜாலி ட்விட்டப்ல மக்கள் கட்டவிழ்த்த காட்டுவாசிங்க போல சுத்திட்டு இருந்தாலும்.. அநாவசியமா சம்பந்தமில்லா மத்த ட்விட்டர்களை பத்தி ஸீரியஸா எதுவும் பேசாம இருந்து நாகரீகத்த நிரூபிச்சுட்டாங்கய்யா.. குட் ட்ரோல்ஸ்.. 

     கூடி கும்மியடிக்கலன்னா ட்விட்டப் முழுமையடையாதுன்னு முடிவு பண்ணி தண்ணில தண்ணிக்குள்ள வட்டம் கட்டி (கட்டம் கட்டி இல்லை..) அடிக்க தொடங்குன ரவுசு.. ஒரு மணி நேரமாயும் நின்னபாடில்ல. 

      சாயங்காலம் அஞ்சு மணிக்கும் ட்விட்டப் ஐ முடிக்க மனசில்லாம கெளம்புன மக்களுக்கு.. அங்கேயே ஒரு குடிசை போட்டுக் கொடுத்திருந்தா போதும் அப்படியே செட்ட்லாகியிருப்பாங்க போல.. 

அடுத்து என்ன.. ஃபோட்டொவுக்கு போஸ் கொடுத்துட்டு கெளம்பிட்டோம்.. எல்லோரையும் மதுரைவரைக்கும் சுமோவுல ட்ராப் பண்ண தமீம்.. யூ டன் அ க்ரேட் ஜாப் மேன்..!!!  

  ஜோசப் செல்வா கடித்து குதறப்பட்ட வழக்குல இவுங்களுக்கும் தொடர்பு இருக்கு.. 

மொத்த கேங்கும் இந்த ஃபோட்டொவில.. 

     

இவிய்ங்ககிட்ட இருந்து தப்பிச்சு வந்து உசுரோட இருக்கும் என் மனோதிடத்த நீங்க பாராட்டுவீங்கன்ற நம்பிக்கையுடன்.. ஆனந்த கண்ணீருடன் விடைபெறுகிறேன்.. 

நட்புடன்.. 

உங்கள் @pizhaithiruthi

பதினெட்டு வயசு – ரிப்பேரான மனசு!

திரைவிமர்சனம்:

  [ Cast: Johnny, Gayathri   Director: Paneerselvam  Producer: S S Chakravarthy   Music: Charles   Bosco, Dinesh Kanagaratnam   / Cinematography: Shakthi / Editing: Anthony Gonsalves  / Art Direction: Sanjay Karan / Screenplay: Paneerselvam  / Action Direction: Rajasekhar ]

ரேணிகுண்டா இயக்குனரின் அடுத்த படைப்பு என்ற அடையாள முத்திரையை சுமந்து வரும்போதே லேசான சந்தேகம். ”சந்தன மரத்துக்கு எதுக்கு சைன் போர்டு விளம்பரம்?” அது நிஜமாகவே சந்தனமரம் எனும்போது!. நல்ல படமாக இருப்பின் முந்தய எல்கேஜி ஐடி கார்டை யூகேஜியிலும் சுமக்க வேண்டாமே?!. 

இது கெட்ட அம்மாக்களின் சீசன் போல.. (ஐயோ மக்களே.. இதில் அரசியல் 0%: மற்றபடி சினிமாதான்.. சினிமாமட்டுமேதான்! ) மோசமான நடத்தையுள்ள அம்மா ’நான்’ விஜய் ஆண்டனிக்கு வாய்த்ததை போலவே இந்த ’ப.வ’ ஜானிக்கும் (யுவராணி) வாய்த்துள்ளார்.  விளைவு, அவர் அப்பா தான் அதீத பாசம் காட்டும் மகனை அம்போவென விட்டுவிட்டு தற்கொலை செய்துக்கொள்கிறார். அந்த பிணமான அப்பாவின் கோரமுகத்துடன் தொங்கும் கால்களை காலைவரை கட்டிபிடித்து அழுது, இடையிடையே அதிரும் மின்னல் இடியினால் அப்பொது பிடிக்கத்துவங்கும் மனநலக்குன்றல் படத்தில் அவ்வப்போது இடி இடிக்கும்போதெல்லாம் அதிகமாகிறது. இன்னும் கொஞ்சம் படத்தை நீட்டியிருந்தால் நமக்கும் இதே பிரச்சினை லேசாக துவங்கியிருக்கும் போல. அநாவசிய காட்சி நீட்டல்கள்.

ஹீரோ ஜானிக்கு இதுபோலான சமயங்களில் எல்லாம் அருகில் இருக்கும் மிருகம் அல்லது அரவங்களின் குணாம்சம் ஒட்டிக்கொள்கிறது. இந்த மேட்டரை சொல்லிதான் டைரக்டர் ப்ரொட்யூசரை ஒப்பேத்தியிருப்பார் போல. இப்படி நிஜமாகவே ஏதேனும் வியாதி இருக்கிறதா? என லாஜிக் வகையறாக்களை பார்க்கத்துவங்கினால் படத்தின் பல இடங்களில் குச்சியினை வைத்து கிளற வேண்டி வரும்.

அப்புறம் காதலி கண்ணில் பட இவருக்கும் காதல் புரிபட துவங்குகிறது. அந்த காதலியும் பெற்றோரை இழந்து ஹீரோ இருக்கும் ஃப்ளாட்டில் ஒருவரின் வீட்டில் தஞ்சம் அடைகிறாள். ஒரு நிலையில் காதலிக்கு நேரும் பிரச்சினையிலிருந்து காப்பாற்றி அவளை தான் விரும்பிய படி (அல்லது) அடிக்கடி புலம்பியதுபடி, தான் போக நினைக்கும் காட்டுக்கே அவளை அழைத்து போக திட்டமிடுகிறார் ஹீரோ. அந்த நேரம் அவன் அம்மா யுவராணியின் காதலன் லிவிங் டுகெதருக்கு இவர்கள் வீட்டுக்கே வந்து சேர.. அவரை கோபத்தில் தாக்கி.. குறுக்கே வந்த அம்மாவையே போட்டுத்தள்ளிவிட்டு கிளம்ப, போலீஸ் வர, ரத்தக்களறியுடன் வரும் ஜானியுடன் வர நாயகி மறுக்கிறார்.

இந்நிலையில் இவரைவிட கொஞ்சம் முத்திய (வயசிலும்.. மனக் கோளாறிலும்..) ஒரு ஆள் இவருக்கு உதவி செய்கிறார். அப்புறம் ஹீரோ என்னவானார், காதலி என்னவானாள் என்ற கேள்விகளுக்கு விடை தெரிய அணுகவும் அருகில் ப.வ ஓடும் தியேட்டர்களை.

இயக்குனருக்கு சரக்கு போதாது போல. சொல்ல வந்ததை சவ்வுமிட்டாய் போல இழுத்து நம்மை சோதனைக் குழாய்க்குள் போட்டு குலுக்கி நுரை தள்ள வைத்துதான் வெளியே அனுப்புகிறார்.

நன்றாகவே இருந்தாலும் திணிக்கப்பட்ட பாடல்கள் சலிப்பையே உண்டு பண்ணுகின்றன. இன்னும் கொஞ்சம் அங்கங்கே வெட்டியிருக்கலாமோ என தொன்றுகிறது.   

முதல் பாதியில் மெதுவாக நகரும் கதை, விஷுவலில் சொல்லப்படும் காட்சிகளையே வசனங்களிலும் விளக்க முனைந்திருப்பது, பெரிதாக ஈர்க்காத வசனங்கள், திட்டமிடாத காட்சியமைப்புகள், நாடகத்தனமான துணை நடிகர்களின் நடிப்பு என நிறைய மைனஸ்களை தாண்டியும் படத்தில் சில பிளஸ்கள் இருக்கவே செய்கின்றன.

ஒரு கில்மா படத்துக்கான டைட்டிலை வைத்த கையோடு, ஷகிலாவை ஓரம் கட்டி கால்ஷீட்டை வாங்கி பெட்ஷீட்டை விரித்து படம்பிடித்திருந்தால் ஒருவாறாக மனசை தேத்திக்கொண்டு வீடு திரும்பியிருக்கலாமோ?.

ஜானியின் காஸ்டிங் என்னவோ பல முன்னணி ஹீரோக்கள் செய்த (தெ.திருமகள் -விக்ரம், குணா –கமல் மற்றும் நம்ம செல்வராகவனின் –அனைத்து ஹீரோக்களும்) குணாதிசயங்களையே நினைவு ‘படுத்துகின்றன’. வேறு ஏதேனும் புதிதாக யோசித்து இருக்கலாம்!

போஷாக்கான பாசம் கிடைக்காத நாலரை பால் அர்ஜூன்களின் எதிர்காலம் குறித்து கவலைப்படும் சமூக அக்கறை மட்டுமே படத்தின் மீது நாம் வைக்கும் கொஞ்ச அக்கறைக்கான காரணமாய் இருந்திடக்கூடும்.